به قول این دخترکی که اسمش را نمی دانم

اعتراف وحشتناکی‏ست؛ اما، گذر زمان فکر یک آدم‏های معدودی را از سرت بیرون نمی‏کند. یادشان یک جایی ته ِ وجودت جا خوش می‏کند و درست موقعی که به‏خیالت همه چیز فراموش شده، مدام به ذهنت بر‏می‏گردد و بر‏می‏گردد؛ مثل آدمی که در اتوبوس، کنارت به‏خواب رفته و با هر تکان به تو می‏خورد.