...

آف لاین ها را خواندم. باور کن من نه با تو و نه با هیچ کس دیگری سر جنگ ندارم. دستم را هم روی دهان تو نگذاشته بودم. آدم ها بیشتر اوقات با خودشان مشکل دارند نه با دیگران. گاهی آدم دلش می خواهد در لاک خودش باشد. مثل تو که دلت می خواهد با وبلاگت درد دل کنی. اختیار وبلاگت را داری. کامنت های قدیمی را حذف می کنی و در کامنت دونی را می بندی. من هم یک زمانی دلم گرفته بود. دلم می خواست در کامنت دونی رو ببندم. سرخورده نیستم ولی گاهی دل من هم می گیرد. هر کسی به نوعی واکنش نشان می دهد. من بلد نیستم غم و درد را بنویسم و چه بهتر که بلد نیستم چون احساس می کنم آن طوری بدتر می شوم. اینطوری که بلد نیستم غم ودرد می آید و می رود و من سعی می کنم ثبتشان نکنم. همه یک جور نیستند. جور هر کسی مثل خودش است. 

قالب های جدید را دوست دارم. نمی توانم از بین آنها  انتخاب کنم. مثل بازی می ماند. من هم این باغ پر درخت را خیلی دوست دارم. بدی اش این است که پایین تصویر در وبلاگ پیدا نیست و فقط قسمت بالای عکس در تمپلت دیده می شود. این امکان دیزاین کردن خیلی جالب است. تقریبا همه چیز در اختیار مدیر وبلاگ است. قبلا ها اینطور نبود. 

وبلاگ نو هم مبارک باشد. بالاخره یک روزی به کارت می آید. بلاگر جای خوبی است . من دوستش دارم