ساعت هفت صبح بود

به روزی فکر می کنم که این وبلاگ ها نباشند

بعد دیگر هیچ راهی برای خبرگیری وجود ندارد

تلفن که هیچ 

اس ام اس که هیچ 

نامه که هیچ 

می ماند همین چند خط در وبلاگ که این هم اگر نباشد دیگر دنیایمان در بیخبری فرو می رود

سیاه می شود

بعد تازه حرف های دل را کجا باید نوشت؟