بعضی آدم ها مثل نسیم می مانند
می آیند
به ناگاه
صورت ات را نوازش می دهند
خنک می کنند
مست می شوی
مست ات می کنند
بعد از لحظه ای
شاید دمی
شاید دقیقه ای
شاید ساعتی
می روند
بعد تو می مانی و خاطره ای خوش
خنکای نسیمی دلپذیر
شیرین
که تا آخر عمر
از یادت نمی رود
من مانده ام مهجور از او
این من هستم
آدمی که همیشه از فعان های عاشقانه بیزار بوده است
حالا شعر سعدی می نویسم در وبلاگم
دلتنگی می کنم
خنده ام می گیرد از این خودم
اما دلتنگم
No comments:
Post a Comment