از هر لیوانی که آب نوشیدم

طعم لبان تو و پاییزی

که تو در آن به جا ماندی به یادم ماند

فراموشی پس از فراموشی

اما

چرا طعم لبان تو و پاییزی که تو در آن

گُم شدی در خانه مانده بود

.

.

احمرضا احمدی