وهبد

تقدیم به:‏
ولی‌عصر هشتاد و هشت که به کوچه باغ‌های منظریه ختم شد
و
رویای شیرین خرمالوهای بازار تجریش


قراری باید بگذاریم
برای پیاده‌روی
شاید این بار
بوسه‌هایت را
لابلای شعرهای زرد و نارنجی گم نکنم

باید قراری بگذاریم
که یادمان نرود
کوچه‌ را از ردیفِ درختان‌اش باید شناخت
و بزم خداحافظی
در خیابان‌های تاریک
به نیمرخ تو بود که روشن شد

قراری باید برای پیاده‌روی بگذاریم
طولانی
همچون امتداد سپیدارهای عریان
عصرهای آبان‌ماه
آبستن بسیار قصه‌ها
برای گفتن و شنیدن است