انتهای این کوچه
پشت ِ یکی از همین پنجره های بسته
امیدی رفته است به خواب
و من ایستاده
در انتظار ِ بلند شدنش شماره ها را ادا می کنم
به تفکیک
و می دانم
روزی از خواب خسته می شود و بلند می شود می آید می ایستد پشت ِ پنجره
و وقتی می خواهد به شهر بنگرد
چشم هایش با چشم هایم
در یک لحظه
تلاقی می کند
این یک اصل است.